Polecamy

Magazyn Iskra

Centrum Informacji Anarchistycznej

Lewica.pl

Indymedia

IBW

WRS

Mamy obecnie 280 tekstów.

Organizacja Platform Libertyńskiego Komunizmu

1. Nie ma jednej ludzkosci.
Ludzkosc jest podzielona na klasy,
Niewolnicy i Panowie.

Jak wszystko to co je poprzedzalo, takze burzuazyjne, czyli kapitalistyczne spoleczenstwo naszych czasów nie jest "jedna ludzkoscia". Jest podzielone na dwa rozne obozy, rozniace sie przez ich polozenie i role w spoleczenstwie: proletariat (w szerokim sensie tego slowa) i burzuazje.

Proletariusze byli przez wieki zmuszeni do utrzymywania sie dzieki pracy swych rak i umyslow, ale owoce tej pracy trafialy nie do nich, lecz do burzuazji, klasy uprzywilejowanej pod kazdym wzgledem, majacej do dyspozycji wlasnosc, wladze i kulture (nauke, edukacje, sztuke). Wszystko to jest zbudowane na nowym niewolnictwie, na wyzysku pracujacych mas, bez nich nie mogloby istniec.
To wywoluje walke klas, gwaltowna walke, w ktorej odzwierciedlaja sie potrzeby i robotnikow i ich wyobrazenie o sprawiedliwosci.

Cala dotychczasowa historia spoleczna byla nieprzerwanym lancuchem walki mas pracujacych w obronie swoich praw, wolnosci i lepszego zycia - w historii to wlasnie walka klas byla glowna sila napedowa, ktora determinowala forme i strukture spoleczenstw.

Spoleczny i polityczny rezim wszystkich panstw jest produktem walki klas. Fundamentem struktury kazdego spoleczenstwa jest rozstrzygniecie okreslonego etapu walki klas.

2. Potrzeba gwaltownej spolecznej rewolucji

Na fundamencie niewolnictwa i eksploatacji mas, w drodze przemocy utworzono państwo. Wszystkie organy panstwa: policja, armia, sadownictwo, sa przejawem tej eksploatacji ekonomicznej, politycznej i spolecznej. Zarowno kazde przedsiebiorstwo wziete osobno, jak caly system panstwa, nie sa niczym innym jak oslona kapitalizmu; maja oko na robotnikow, zawsze maja sily gotowe do represjonowania ruchow robotniczych, ktore moglyby zagrozic "spokojowi spolecznemu" lub nawet fundamentom calego tego spoleczenstwa.

Rownoczesnie system utrzymuje masy robotnicze w ignorancji i umyslowej stagnacji: broni sie przed wzrostem ich morale i poziomu intelektualnego, w celu latwego manipulowania nimi.

Droga wspolczesnego spoleczenstwa: techniczna ewolucja kapitalu i perfekcja polityczna systemu, umacnia sily rzadzacej klasy, i czyni bardziej trudna walke o emancypacje robotnikow.

Analizujac wspolczesne spoleczenstwo dochodzimy do wniosku, ze jedyna droga do transformacji kapitalistycznego spoleczenstwa w spoleczenstwo wolnych robotnikow jest gwaltowna rewolucja spoleczna.

3. Anarchisci i libertarianscy komunisci

Walka klas przekula niewolnictwo robotnikow w aspiracje do wolnosci, wytworzyla anarchizm: idee negujaca system spoleczny bazujacy na strukturach klasowo-panstwowych, gloszaca zastapienie go przez wolne nie-panstwo, lecz samorzadzace sie spoleczenstwo pracownikow.

Anarchizm nie wywodzi sie z abstrakcyjnej refleksji intelektualistow lub filozofow, ale bezposrednio z walki robotnikow przeciw kapitalizmowi, z potrzeby wolnosci robotnikow, z aspiracji do wolnosci i rownosci, aspiracji, ktore staja sie zyciowo wazne w najlepszym okresie zycia i walki klasowej mas robotniczych.

Anarchistyczni mysliciele: Bakunin, Kropotkin i inni nie stworzyli idei anarchizmu, ale odkryli ja w masach, po prostu pomagajac mysli rozprzestrzenic sie.

Anarchizm nie jest rezultatem ich osobistych mysli ani odkryc, podobnie jak nie jest produktem ich sklonnosci filantropijnych, milosci do czlowieka. Bo tez jednolita ludzkosc nie istnieje. Kazda proba sprowadzenia anarchizmu do ogolnofilantropijnego charakteru bylaby historyczna i spoleczna pomylka, ktora moglaby prowadzic do utrzymywania status quo, a nawet do nowej eksploatacji.
Anarchizm jest filantropijny tylko w sensie idei polepszenia zycia , i nadziei na to, ze predzej czy pozniej powstanie spoleczenstwo uwolnione od eksploatacji robotnikow. Jesli masy robotnikow zwycieza, cala ludzkosc sie odrodzi; jesli nie, to przemoc, eksploatacja, niewolnictwo i ucisk beda nadal panowaly, jak to ma miejsce obecnie.

Utworzenie, rozwoj i realizacja anarchistycznych idei ma zrodlo w zyciu i walce robotniczych mas i nierozlacznie wiaze sie z wiara w masy. Anarchizm chce transformacji obecnego burzuazyjno-kapitalistycznego spoleczenstwa w spoleczenstwo, ktore zapewni robotnikom produkty ich pracy, wolnosc, niezaleznosc, spoleczna i polityczna rownosc. W tym nowym spoleczenstwie bedzie panowac libertarianski komunizm, spoleczna solidarnosc i wolnosc jednostek znajda pelny wyraz i rozwina sie w doskonalej harmonii.

Libertarianski komunizm wierzy, ze jedynym spolecznymi wartosciami sa praca fizyczna i intelektualna, w konsekwencji tylko pracujacy maja prawo do kontroli nad zyciem spolecznym i ekonomicznym. Nie odmawia klasie niepracujacej prawa do istnienia, ale nie poczuwa sie wzgledem niej do zadnych obowiazkow.

Zmieni sie to, gdy klasa niepracujaca zdecyduje sie stac produktywna. Wowczas bedzie mogla zyc w komunistycznym spoleczenstwie pod tymi samymi prawami jak inne, jako czesc wolnego spoleczenstwa, majac te same prawa i obowiazki jak inni.

Libertarianski komunizm chce skonczyc z wszelka eksploatacja i przemoca zarowno w stosunku do jednostki, jak i do masy ludzkiej. Wprowadzi ekonomiczna i spoleczna baze, na ktorej jednostki ze wszystkich czesci spoleczenstwa, uzyskaja rowne prawa z innymi jednostkami, i zapewni kazdemu maksimum wolnosci. Jej podstawa bedzie wspolne posiadania srodkow produkcji (przemysl, transport, ziemia, surowce) oraz budowa ekonomicznej organizacji klasy robotniczej opierajacej sie na zalozeniach rownosci i samorzadnosci. Libertarianski komunizm wprowadzi rownosc wartosci i praw kazdej jednostki.

4. Negacja demokracji.

Demokracja jest jedna z form burzuazyjno-kapitalistycznego spoleczenstwa. Podstawa demokracji jest utrzymywanie sie dwoch antagonistycznych klas wspolczesnego spoleczenstwa: klasy pracujacej i klasy kapitalistycznej oraz uznanie wlasnosci prywatnej. Formalnie wladza nalezy do narodu, ktorego przedstawicielstwem jest parlament. Formalnie demokracja proklamuje wolnosc slowa, prasy, zwiazkow i rownosc wszystkich przed prawem.

W rzeczywistosci wszystkie te liberalne slowa maja plytkie znaczenie: sa tolerowane tak dlugo jak nie wchodza w droge interesom klasy panujacej, tj. burzuazji. Demokracja chroni swa: podstawe wlasnosc prywatna. Demokracja daje burzuazji prawo do kontroli calej gospodarki kraju, calej prasy, edukacji, nauki, sztuki - co czyni burzuazje calkowitym panem sytuacji w panstwie Posiadajac monopol w sferze zycia ekonomicznego, burzuazja moze kontrolowac sfere polityczna. W efekcie parlament i rzad w demokracji sa slugami burzuazji.

Demokracja jest jedna z form dyktatury burzuazji, ukryta za formulkami i fikcyjnymi gwarancjami wolnosci politycznej.

5. Negacja panstwa i wladzy

W pojeciu burzuazji panstwo jest organem, ktore uporzadkowuje kompleks polityczny, cywilne i spoleczne stosunki pomiedzy czlowiekiem a wspolczesnym spoleczenstwem oraz chroni praworzadnosc. Anarchisci zgadzaja sie z ta definicja, ale ja uzupelniaja, ze burzuazyjna praworzadnosc, chroniona przez panstwo, polega na zniewoleniu wiekszosci przez znaczna mniejszosc.

Panstwo jest organem przemocy burzuazji nad robotnikam, usankcjonowanej przez prawo.

Lewicowcy, socjalisci, w szczegolnosci bolszewicy, postrzegaja burzuazyjne panstwo i wladze jako sluge kapitalu. Ale utrzymuja, ze wladza i panstwo moga rownie dobrze sluzyc proletariackiej partii, poteznej broni w walce o emancypacje proletariatu. Z tych powodow owe partie sa za autorytarnym socjalizmem i panstwem proletariackim. Niektorzy chca pokonac burzuazyjna przemoc droga pokojowa, parlamentarna (socjaldemokracja), inni przez rewolucje (bolszewicy, lewica rewolucyjna).
Anarchisci widza tu dwa fundamentalne bledy, zgubne w dziele emancypacji.
Istnienie wladzy zalezy od eksploatacji i niewolnictwa mas ludzi. Powstala ona na bazie eksploatacji, dla obrony interesow wyzyskiwaczy. Bez niewolnictwa i bez wyzysku traci racje bytu.

Panstwo i wladza odbieraja masom cala inicjatywe, zabijaja ducha tworzenia i wolnej aktywnosci, utrzymujac ich w falszywej swiadomosci: nie poddanstwa i wyzysku, lecz nadziei na awans spoleczny, slepej wiary w przywodcow, iluzji uczestniczenia we wladzy.

Emancypacja pracy jest mozliwa wylacznie w drodze rewolucyjnej walki wielkich mas pracujacych i organizacji klasowej przeciw systemowi spolecznemu.
Zdobycie wladzy przez partie socjaldemokratyczne, pokojowa droga, nie przynosi emancypacji pracy. Z prostego powodu prawdziwa potega, prawdziwa wladza, pozostaje przy burzuazji, ktora kontroluje gospodarke i polityke panstwa. Rola wladzy "socjalistycznej" redukuje sie do reform, do ulepszenia tego systemu. (Np. Ramsay Macdonald, partie sojaldemokratyczne w Niemczech, Szwecji, Belgii, ktore doszly do wladzy w kapitalistycznym spoleczenstwie).

Tworzenie "wladzy socjalistycznej" w drodze budowy i organizowania tak zwanego "proletariackiego panstwa" (np. "panstwo robotniczo-chlopskie" bolszewikow) rowniez nie moze sluzyc sprawie emancypacji pracy. Panstwo natychmiast tworzy ochrone przed rewolucja, tlamsi potrzeby, stawia im tame, tworzy nowe uprzywilejowane kasty i w konsekwencji stabilizuje podstawy kapitalizmu: wladze i panstwo, niewolnictwo i wyzysk mas i przemoc.

6. Rola mas i rola anarchistow w walce klas i rewolucji spolecznej

Glownymi silami spolecznej rewolucji sa: klasa robotnicza i czesc inteligencji pracujacej w miastach oraz masy chlopow na wsi.

Bedac wyzyskiwana i uciskana tak samo jak miejski i wiejski proletariat, inteligencja pracujaca jest rozdarta miedzy pracownikami a kapitalistami, dzieki ekonomicznym przywilejom uzyskanym od burzuazji. Dlatego we wczesnym okresie rewolucji socjalistycznej, tylko niewielki procent inteligencji pracujacej wzial w niej aktywny udzial.

Anarchistyczna koncepcja roli mas w rewolucji spolecznej i w konstrukcji socjalizmu jest rozna od tej tworzonej przez partie socjalistyczne. Podczas gdy bolszewicy reprezentowali destruktywne tendencje rewolucji, nieprzydatne w tworzeniu (na przyklad: dlaczego cala aktywnosc w tworzeniu nowego zycia powinna byc skoncentrowana w rekach panstwa i rzadu, jak kiedys cala aktywnosc rewolucyjna w rekach Komitetu Centralnego?), anarchisci mowili, ze masy pracujace maja w sobie wystarczajaco duzo sil tworczych, konstruktywnych.

Anarchisci chcielili, zeby owe sily jak najlepiej mogly sie ujawnic. Anarchisci postrzegaja panstwo jako glownego wroga mas, uzurpatora, ktory przywlaszcza sobie prawo wypelniania wszystkich funkcji w zyciu ekonomicznym i spolecznym. W przyszlosci panstwo musi zniknac, nie "w jeden dzien", ale szybko. Musi zostac zniszczone przez robotnikow w pierwszy dzien po zwyciestwie, i nie moze sie odrodzic ponownie. Bedzie zastapione przez federacyjny system robotnikow oparty na wspolnej produkcji i konsumpcji, robotnikow zjednoczonych i samorzadzacych sie. System jak najbardziej wyklucza autorytarna organizacje.

Rosyjska rewolucja 1917 wyznaczyla dokladnie orientacje procesow emancypacji w tworzeniu sytemu robotnikow i chlopow. Tragicznym bledem bylo niezlikwidowanie organizacji, przemocy i panstwa. Bolszewicy sprzeniewierzyli sie zaufaniu robotnikow i chlopow, pomogli w utrzymaniu burzuazyjnego panstwa, reorganizujac je, co zabilo tworcza aktywnosc mas.

Program dzialania anarchistow moze byc podzielony na dwa rozdzialy, przed rewolucja i podczas rewolucji. W obu anarchisci moga wowczas tylko wypelnic role organizatora, jesli maja jasna koncepcje obiektywnej walki i drog, ktore poprowadza do realizacji tych celow.

Podstawowym zadaniem Powszechnego Zwiazku Anarchistow w okresie przedrewolucyjnym musi byc przygotowanie robotnikow i chlopow do rewolucji spolecznej.W panstwie rzadzonym przez burzuazje, w panstwie formalnej demokracji, anarchizm nawoluje do walki klas w celu calkowitego wyzwolenia robotnikow Ostrzega i odkrywa w masach swiadomosc klasowa.

Idea anarchokomunizmu jest antydemokratyczna, antypanstwowa. Wolnosciowa edukacja mas musi byc powszechna. Samoksztalcenie jest niewystarczajace. Co jest tu bardzo potrzebne, to dokladna i masowa organizacja anarchistyczna, by zdac sobie sprawe, ze potrzebna jest praca w dwoch kierunkach: z jednej strony w kierunku krzewienia wsrod mas robotniczych i chlopskich idei libertarianskiego komunizmu; z drugiej w kierunku organizowania wspolnej produkcji i konsumpcji robotnikow i chlopow (robotnicy i chlopi zorganizowani wokol produkcji; wspolpraca robotnikow i wolnych chlopow; robotnicy i chlopi, zorganizowani na bazie wspolnej produkcji i konsumpcji, beda pierwsza sila rewolucji spolecznej).

Im wiecej takich organizacji bedzie rozwijac sie w sposob anarchistyczny, tym bardziej beda bezkompromisowe i tworcze w momencie rewolucji.

Dla klasy pracujacej w Rosji jest jasne, ze po osmiu latach bolszewickiej dyktatury, ktora spetala naturalna dla mas potrzebe wolnej aktywnosci, instnieje potrzeba formowania wlasnego masowego ruchu anarchistycznego. Zorganizowana milicja anarchistyczna powinna natychmiast wyjsc na spotkanie tym potrzebom, poki istnieje taka mozliwosc, poki nie zrobi tego zdegenerowany reformizm (mienszewizm).
W tym celu anarchisci, szukajac dla rewolucji drogi wyjscia ze slepego zaulka, powinni odtwarzac. Komitety Biedoty Wiejskiej, ktore zostaly zniszczone przez panstwo.

Rola anarchistow w rewolucyjnych czasach nie moze ograniczac sie do gloszenia pewnych mysli wolnosciowych. Polityka nie jest arena propagandy, ale arena strategicznej walki, dazenia do kontroli nad zyciem ekonomicznym i spolecznym, Anarchizm powinien byc glowna idea rewolucji, dlatego, ze tylko teoria anarchizmu moze przyniesc emancypacje pracy.

Anarchizm nie aspiruje do politycznej wladzy ani tym bardziej do dyktatury. Jego glownym dazeniem jest pomoc masom do wejscia na autentyczna droge do socjalnej rewolucji i utworzenia socjalizmu. Jest rowniez wazne, ze trzeba utrzymac rewolucyjna orientacje na zniesienie kapitalistycznego spoleczenstwa ucisku, w imie wolnej pracy. Doswiadczenie Rewolucji Rosyjskiej z 1917 r. pokazalo nam, ze ostatnie zadanie jest daleko nie latwe, poniewaz istnieja partie, ktore probuja skierowac rewolucje spoleczna na inne drogi.

Masy dzialaja w ruchach spolecznych czesto tendencyjnie i dogmatycznie, co powoduje rozlamy, brak koordynacji i w konsekwencji prowadzi do oslabienia idei wolnosciowej, ktora jest potrzebna, aby utrzymac anarchistyczna orientacje i obiektywizm socjalnej rewolucji.

Teoretyczne i praktyczne obowiazki kolektywizmu sa powazne w czasie rewolucji. Musi on przejawiac sie w postawieniu i wypelnianiu wszystkich celow rewolucji spolecznej: w orientacji i ogolnym charakterze rewolucji; w pozytywnych przedsiewzieciach rewolucji, w nowej produkcji, konsumpcji itp. Na wszystkie te pytania i wiele innych, masy zadaja jasnej i precyzyjnej odpowiedzi od anarchistow. Od tego momentu, kiedy anarchisci zadeklarowali koncepcje rewolucji i zmiany struktur spoleczenstwa, sa zobowiazani do dania jasnych odpowiedzi na pytania nurtujace libertarianski komunizm i do zgromadzenia wszystkich sil do jej realizacji.

Tylko w ten sposob Powszechnemu Zwiazkowi Anarchistow i ruchowi anarchistycznemu uda sie kompletnie wykonac te funkcje i poprowadzic maly do rewolucji spolecznej.

7.Okres przejsciowy

Przez "okres przejsciowy" partie socjalistyczne rozumieja okreslona faze w zyciu ludzi, charakteryzujaca sie: gwaltownym zerwaniem ze starym porzadkiem i zastapieniem go nowym systemem ekonomicznym i spolecznym - systemem, ktory jednak nie zapewnia pelnej emancypacji robotnikow. W tym sensie programy okresu przejsciowego socjalistycznych partii politycznych np. demokratyczny program socjalistow lub program komunistow "dyktatury proletariatu" sa programami minimum (program minimum nie mowi o transformacji kapitalizmu, ale o rozwiazywaniu glownych problemow jeszcze pod jarzmem kapitalizmu).

Glowna mysl tych zalozen jest niemozliwa do wykonania, przynajmniej na razie.
Realizacji idealow robotnikow: ich niezaleznosci, wolnosci i rownosci - konsekwentnie zapobiegaja liczne instytucje systemu kapitalistycznego: panstwowy przymus, prywatna wlasnosc srodkow produkcji, biurokracja i kilkadziesiat zaleznosci od zamierzen programowych poszczegolnych partii.

Anarchizm zawsze byl wrogiem takich programow, twierdzac, ze tworzenie takich przejsciowych systemow, ktore zawieraja w sobie elementy eksploatacji i przymusu, prowadzac do wzrostu niewolnictwa mas.

Zamiast tworzenia politycznych programow anarchisci zawsze bronili idei szybkiej rewolucji spolecznej, ktora pozbawi kapitalistyczna klase ekonomicznych i spolecznych przywilejow, oraz odda srodki produkcji i wszystkie funkcje ekonomiczne i spoleczne w rece robotnikow. Do teraz anarchisci bronia tej pozycji.

Idea okresu przejsciowego, powolujaca sie na rewolucje spoleczna, powinna prowadzic nie do spoleczenstwa komunistycznego, ale do systemu X. Spoleczenstwo komunistyczne zachowujace elementy starego systemu jest antyspoleczne samo w sobie. Grozi to utworzeniem na nowo starych podzialow.

Jawnym przykladem takich rezimow jest "dyktatura proletariatu" ustanowiona przez bolszewikow w Rosji. Twierdza oni, ze ich rezim powinien byc przejsciowym krokiem na drodze do calkowitego komunizmu. W rzeczywistosci ten krok byl wykonany w tym celu, aby klasy robotnikow i chlopow znalazly sie na dole drabiny spolecznej, jak przedtem. Budowa spoleczenstwa komunistycznego wymaga mozliwosci uzyskania nieograniczonej wolnosci od pierwszego dnia rewolucji; oprocz potrzeby zdobycia bazy spolecznej takze ustalenia wspolpracy miedzy jednostkami. Nie rozstrzygamy tu sprawy mniejszego i wiekszego dobra, tylko kwestie techniczna.

Fundamentalna zasada w nowym spoleczenstwie bedzie odtworzenie struktury, ktora nie bedzie kontrolowana, to jest rownosc powiazan, wolnosc i niezaleznosc robotnikow.
Owe zasady to pierwsze zadania mas, ktore wyrastaja w rewolucji spolecznej. Jesli rewolucja spoleczna skonczy sie porazka robotnikow, wtenczas bedziemy musieli sie przygotowac do nowej walki, nowej ofensywy przeciwko kapitalistycznemu systemowi; jesli doprowadzi nas do zwyciestwa robotnikow, wtenczas zapewni nam samorzadowe administrowanie ziemia, produkcja i funkcjonowaniem spoleczenstwa, robotnicy beda budowac nowe wolne spoleczenstwo. To byla charakterystyka budowania spoleczenstwa komunistycznego, raz rozpoczetego, sie bez zaklocen, wzmacniajacego sie i rozkwitajacego.

W ten sposob przejecie kontroli nad produkcja i funkcjonowaniem spoleczenstwa przez robotnikow zaznaczy linie demarkacyjna pomiedzy panstwem i era bez-panstwa.
Jesli chce sie to zastosowac do obecnej walki klas, pod ktorych sztandarami odbywa sie rewolucja spoleczna, to anarchisci nie moga laczyc swojego programu ze starym porzadkiem, szukac rozwiazan dla przejsciowych systemow i okresow, ani ukrywac fundamentalnych zasad, ale odkryc je i zastosowac.

8. Anarchizm i syndykalizm

Przeciwstawianie libertarianskiemu komunizmowi syndykalizmu i odwrotnie jest sztuczne. Idealy anarchizmu i syndykalizmu naleza do roznych porzadkow rzeczy, sa nieporownywalne. Komunizm jest spoleczenstwem wolnych robotnikow, jest celem walki anarchistow, a syndykalizm jest ruchem rewolucyjnych robotnikow w ich miejscu pracy, jest jedna z form rewolucyjnej walki klas. Rewolucyjny syndykalizm w zjednoczeniu robotnikow, jaki wszystkich grup zawodowych, nie ma dobitnej teorii, nie ma koncepcji swiata, ktora odpowiada na wszystkie pytania polityczne i spoleczne. Zawsze odzwierciedla ideologie ludzi, ktorzy pracuja najbardziej intensywnie w swojej grupie.

Nasz stosunek do rewolucyjnego syndykalizmu przedstawia sie w sposob nastepujacy: Bez rozstrzygania roli rewolucyjnego syndykalizmu po rewolucji, czy bedzie organizowac nowa produkcje, czy tez zostawi ja radom robotniczym lub komitetom fabrycznym - sadzimy, ze anarchisci musza brac udzial w rewolucyjnym syndykalizmie jako jednej z form rewolucyjnego ruchu robotniczego.

Totez dzis nie stawiamy pytania: czy anarchisci powinni brac udzial czy nie brac udzialu w rewolucyjnym syndykalizmie, ale jak i w jakim celu musza wziac udzial.
Widzimy okres, kiedy anarchisci weszli w ruch syndykalny jako indywidualisci i propagandysci, jako okres tworzenia zawiazkow zawodowego ruchu robotniczego.
Syndykalisci, chociaz nie wychodza poza waski pragmatyzm, wspieraja idee libertarianskich komunistow, idee tworzenia zwiazkow anarchistycznych i rewolucji lewicowo-syndykalistycznej, poniewaz wiedza, ze zanarchizowane
zwiazki zawodowe beda rewolucyjne i chronione w ten sposob przed wplywami oportunizmu i reformizmu.

Syndykalizm jest dobrym ruchem robotniczym, ale bedac pozbawiony spolecznej i politycznej teorii, niezdolny jest do rozwiazywania spolecznych problemow samemu.
Dlatego widzimy zadanie anarchistow w ruchu syndykalistycznym jako rozwijanie teorii libertarianskiego komunizmu, przetworzenie jej w miazdzaca piesc rewolucji spolecznej. Jest wazne aby nie zapominac, ze trade-unionizm, jesli nie znajdzie w odpowiednim czasie podpory w postaci anarchistycznej teorii, to zamieni sie, czy nam sie to podoba czy nie, w ideologie panstwotworcza.
Zadania anarchistow w rewolucyjnym ruchu zwiazkowym moga byc wypelnione jedynie wowczas, gdy ich praca bedzie polaczona z aktywnoscia organizacji anarchistycznych poza zwiazkami zawodowymi. Innymi slowy, musimy wejsc w rewolucyjny ruch zwiazkowy jako zorganizowana sila, odpowiedzialna przed powszechna organizacja anarchistyczna za wyniki pracy w zwiazkach zawodowych.

Bez przymuszania kogokolwiek do wstepowania do zwiazkow anarchistycznych, musimy szukac wplywu teoretycznego we wszystkich zwiazkach zawodowych i we wszystkich ich formach (IWW, rosyjskie TU). Mozemy to osiagnac tylko przez zorganizowane, zbiorowe dzialanie; ale nigdy nie uda sie to malym grupom, nie majacych wiezi organizacyjnych ani jednosci ideologicznej. Grupy anarchistow w przedsiebiorstwach, fabrykach, zakladach pracy, powinny zajac sie tworzeniem zwiazkow anarchistycznych, przewodzic walce rewolucyjnych zwiazkow zawodowych, zapewnic dominacje idei libertarianskiego komunizmu w ruchu zwiazkowym. Akcje tych grup powinny byc organizowane przez powszechna organizacje anarchistyczna. Takie widzimy drogi i srodki rozprzestrzeniania wplywow anarchistycznych w zwiazkach zawodowych.
Jest charakterystyczne, ze pomimo sily i niezaprzeczalnie pozytywnego charakteru idei libertarianskiego komunizmu, pomimo prostoty i spojnosci stanowiska anarchistow w rewolucji spolecznej, pomimo wreszcie heroizmu i niezliczonych poswiecen anarchistow w walce o libertarianski komunizm, pomimo tego wszystkiego ruch anarchistyczny pozostaje slaby; historykom ruchu robotniczego jawil sie bardzo czesto, jako male wydarzenie, epizod, ktory nie pozostawil po sobie nic waznego.
Na taki rozziew miedzy niezaprzeczalnie pozytywnymi ideami a beznadziejna wegetacja ruchu anarchistycznego zlozylo sie szereg przyczyn, z ktorych najwazniejszymi sa niemoc organizacyjna i praktyczna ruchu anarchistycznego.

W wielu krajach ruch anarchistyczny nie ma perspektyw na przyszlosc, ani na kontynuacje pracy bojowej, oraz zwyczajnie zanika, najczesciej nie zostawiajac najmniejsze go sladu po sobie, gdyz reprezentowany jest przez kilka organizacji zwolennikow roznych teorii i praktyk. Taka sytuacja anarchistow jako calosci moze byc okreslona jako "chroniczna dezorganizacja". Jak zolta febra do organizmu, ta choroba dezorganizacyjna wniknela do ruchu anarchistycznego i neka go od kilkunastu lat.

Bez watpliwosci owa dezorganizacja powstaje na bazie jakiejs teorii; wynika glownie ze zlej intepretacji celow indywidualnych w anarchizmie: teoria bywa czesto zbyt pomieszana bez brania odpowiedzialnosci. Milosnicy twierdzenia o ''samorealizacji" patrza na nia z punktu widzenia wlasnego chciejstwa, uparcie wprowadzaja chaos do ruchu anarchistycznego, mowiac o stalych celach anarchizmu i jego zalozycieli.
Ale stale cele ucza nas czegos zupelnie innego. Chaos i rozdrobnienie sa rujnujace: bliskie unie sa sygnalem zycia i rozwoju. Owa prawidlowosc walki spolecznej jak najbardziej znajduje zastosowanie tak do walki klas, jak do walki organizacji. Anarchizm nie jest piekna utopia, ani abstrakcyjna idea filozofow, jest ruchem spolecznym mas pracujacych. Z tych przyczyn musi zebrac jak najwiecej sil w jedna organizacje, agitujac, wychodzac z rzeczywistoaci i strategii walki klas.
"Jestesmy przekonani", powiedzial Kropotkin, "ze formacje anarchistow w Rosji, dalekie sa od uprzedzen dla wspolnego celu rewolucyjnego, odwrotnie - jest to pozadane i uzyteczne." (Przedmowa do "Komuny Paryskiej" Bakunina, 1892). Bakunin nigdy nie wystepowal sam z koncepcja powszechnej organizacji anarchistycznej.
Jednak, jego aspiracje dotyczace aktywnosci organizacji anarchistycznych w Pierwszej Miedzynarodowce, daja nam dobry poglad na niego jako aktywnego czlonka organizacji.

W ostatecznosci praktycznie wszyscy aktywni bojownicy ruchu anarchistycznego walczacy przeciwko rozproszonej aktywnosci polaczeni sa jedna mysla: pozadaja jednosci.

Brak jednosci dal sie we znaki juz podczas Rewolucji Rosyjskiej w 1917 r., gdy taka organizacja byla najbardziej potrzebna. Podczas tej rewolucji ruch libertarianskiego komunizmu charakteryzowal sie zamieszaniem i sekciarstwem na najwieksza skale.

Nieistnienie powszechnej organizacji anarchistycznej zaprowadzilo duza czesc aktywnych bojownikow anarchistycznych w szeregi bolszewikow. W dzisiejszych czasach spowodowalo liczne inne tragiczne wypadki, gdy bojownicy anarchizmu pozostaja pasywni, w obliczu zagrazajacych powaznych sil wroga.
Istnieje zapotrzebowanie na taka organizacje, ktora zjednoczylaby wiekszosc ruchu anarchistycznego, stabilizowala w anarchizmie generalna i taktyczna linie polityczna, ktora mogla by sluzyc calemu ruchowi.

Juz najwyzszy czas dla anarchizmu opuscic bagno dezorganizacji, polozyc kres niekonczacemu sie niezdecydowaniu co do wiekszosci waznych problemow taktycznych i teoretycznych, wyjsc w strone pewnych rozpoznawanych celow i operowania zorganizowana kolektywna praca.

Nie jest to wystarczajace do utworzenia zywotnej organizacji: jest takze potrzeba wybrania metody jej tworzenia.

Odrzucamy teoretycznie sluszna, ale niepraktyczna idee utworzenia organizacji na zasadach ''syntezy", ktora jest zjednoczeniem reprezentantow roznych tendencji anarchizmu. Taka organizacja, majaca nieelastyczne teoretyczne i praktyczne elementy, bylaby tylko mechanicznym zebraniem indywiduow majacych rozne koncepcje co do wszystkich problemow ruchu anarchistycznego, ktore w sposob nieunikniony prowadziloby do rozlamu w bliskiej przyszlosci.

Rowniez metody anarchosyndykalistyczne nie rozwiaza problemu anarchistycznej organizacji, jesli nie uzna ona priorytetu problemow, interesujacych rosnaca w sile klase proletariatu przemyslowego. Nie mozna jednak liczyc na znaczaca poprawe w tej kwestii, jesli nie zostanie utworzona powszechna organizacja anarchistyczna.
Jedyna metoda, ktora moze rozwiazac nasze problemy, jest wedlug nas powszechna organizacja, ktora skupi aktywnych bojownikow anarchistycznych na mniej lub wiecej precyzyjnie okreslonym stanowisku teoretycznym, taktycznym i organizacyjnym, tzn. wokol jednolitego programu.

Opracowywanie takich programow jest jednym z zadan anarchistow w walkach spolecznych w najblizszych latach. W tej sprawie rosyjscy anarchisci na uchodzstwie zwracaja sie do wszystkich anarchistow. Organizacja Platform publikuje szkielet takiego programu. Niech posluzy on jako pierwszy krok w kierunku zgromadzenia wszystkich sil libertarianskiego komunizmu w jedna, aktywna, kolektywna walke: Powszechny Zwiazek Anarchistyczny.

Nie mamy watpliwosci, ze "platforma" zawiera luki, jak zwykle nowe praktyczne kroki w naglej potrzebie. Mozliwe, ze jakies zasadnicze sprawy zostaly pominiete, lub ze sa nierozwiniete, lub preciwnie, ze jest w niej za duzo szczegolowosci. Wszystko to jest mozliwe, ale co jest wazne - to, ze platforma przedstawia cel, do ktorego dazy: osiagniecie zgody przez zalozenie organizacji powszechnej.
Jest naszym wspolnym dazeniemem, aby Powszechny Zwiazek Anarchistyczny powiekszac, nadac mu glebie, w koncu zrobic z niego platforme dla calego ruchu anarchistycznego.

Na innym poziomie mamy rowniez watpliwosci. Przewidujemy, ze kilku indywidualistow, samozwanczych reprezentantow chaotycznego anarchizmu zaatakuje nas, oskarzajac nas o zlamanie anarchistycznych zasad. Jednakze wiemy, ze ci indywidualisci i elementy chaotyczne uciekaja od odpowiedzialnosci za rozlamy w naszym ruchu, poniewaz rozumieja przez ''anarchistyczne zasady" brak pluralizmu politycznego, ktory te rozlamy spowodowal, i przeciwko temu i przeciw naszym wrogom walczymy z calym zdecydowaniem. Dlatego odrzucamy ataki z ich obozu.

Pokladamy nasze nadzieje w innych bojownikach: tych, ktorzy pozostana wierni anarchizmowi, majac w pamieci tragiczne doswiadczenia i cierpienia ruchu anarchistycznego, i dzielnie poszukuja rozwiazania problemow.

Nastepnie, pokladamy nadzieje w mlodych, ktorzy stali sie anarchistami w czasie Rewolucji Rosyjskiej, od razu znalezli sie w centrum decydujacych wydarzen, a teraz stanowczo domagaja sie realizacji pozytywnych i organizacyjnych celow anarchizmu.
Zapraszamy wszystkich rosyjskich anarchistow rozproszonych po roznych krajach swiata, oraz indywidualnych bojownikow, do zjednoczenia na bazie wspolnej organizacji platform. Niech platforma posluzy jako rewolucyjny kregoslup, punkt zborny wszystkich bojownikow rosyjskiego ruchu anarchistycznego! Niech posluzy ona utworzeniu Powszechnego Zwiazku Anarchistow!

SEKCJA TWÓRCZA

Fundamentalnym celem walki swiata pracy jest utworzenie, w drodze rewolucji, wolnego i rownego spoleczenstwa komunistycznego opartego na zasadzie ''Od kazdego wedlug zdolnosci, kazdemu wedlug potrzeb". Jednakze, owo spoleczenstwo samo sie nie wytworzy, powstanie ono dzieki powstaniu: sile spolecznej. Rewolucja bedzie wielkim procesem, wymagajacym zorganizowanych sil, ktore okresla droge postepowania i tym procesem pokieruja. Naszym zadaniem jest ustalic owa droge oraz sformulowac pozytywne, konkretne odpowiedzi na problemy, z ktorymi beda sie borykac robotnicy od pierwszego dnia rewolucji spolecznej. Rozumie sie samo przez sie, ze budowa nowego spoleczenstwa bedzie mozliwa dopiero po zwyciestwie robotnikow nad burzuazyjno- kapitalistycznym systemem i nad jego przedstawicielami. Niemozliwe sa widoki na rozpoczecie budowy nowej gospodarki przemyslowo-rolniczej i nowego spoleczenstwa, poki sila panstwa broniaca rezimu niewolniczego nie zostanie zmiazdzona przez rewolucje, poki robotnicy i chlopi nie zostana wyzwoleni.

Fundamentalna zasada rewolucji spolecznej jest niszczenie. Pierwszym celem rewolucji spolecznej jest zmiazdzenie systemu kapitalistycznego, zabranie burzuazji wszystkich elementow przywilejow i sily, utworzenie dyktatury proletariatu. Przed nami stoja nastepujace zadania:
• Rozwiazanie w duchu libertarianskiego komunizmu problemow produkcji przemyslowej.
• Rozwiazanie problemow agrarnych.
• Rozwiazanie problemow konsumpcji.

Produkcja

Przemysl krajowy jest produktem pracy kilku generacji robotnikow, a takze rozne galezie przemyslu sa polaczone ze soba.

Dlatego widzimy srodki produkcji jako nalezace do wszystkich robotnikow, ale do zadnego z osobna - srodki produkcjikraju traktowane globalnie i nalezace do calej klasy robotniczej. Owe tezy okreslaja charakter i forme nowej produkcji. Bedzie to wspolne w sensie, ze produkt produkcji robotnikow nalezy do wszystkich. Ten produkt, bez wzgledu na kategorie, to ogolna prowizja dla robotnikow. Kazdy, kto bierze udzial w produkcji, otrzyma to co potrzebuje, na rownych prawach dla kazdego. Nowy system produkcji zastapi biurokracje i eksploatacje we wszystkich formach i zamiast niej wprowadzi w zycie zasady wspolpracy i solidarnosci.
Klasa srednia, ktora jest podpora kapitalizmu, jak i burzuazja, musza brac udzial w nowym sposobie produkcji na tych samych zasadach jak inni. Jesli nie beda chcialy, obie klasy znajda sie poza nawiasem spoleczenstwa. Nie bedzie szefow ani wlascicieli lub wlasnosci panstwowej (jak to jest w panstwie bolszewickim). Kierownictwo sprawowane bedzie przez robotnikow: rady robotnicze, komitety fabryczne lub kierownictwa robotnicze w pracy. Owe organy polaczone beda w komunach, zarzadzanie ogolne przez federacje produkcji.

Tworzone przez masy i zawsze bedace pod ich kontrola i wplywem, wszystkie te organy czesto beda odnawiane personalnie, co sprzyjac bedzie samokontroli. Praca zespolona, gdzie srodki produkcji i produkty naleza do wszystkich, zastapienie biurokracji przez zasady braterstwa i wspolpracy oraz wprowadzenie rownych praw dla robotnikow we wszystkich pracach, produkcja kierowana przez organy robotnicze, wybrane przez masy - to jest pierwszy krok na drodze do libertarianskiego komunizmu.

Konsumpcja

Podczas rewolucji powstana dwa problemy:
• Problem zaopatrzenia
• Zasady jego dystrybucji
W sprawie dystrybucji dobr konsumpcyjnych rozwiazanie zalezy od ilosci produktow potrzebnych i od zasady jej ustalania. Rewolucja spoleczna wiaze sie z rekonstrukcja calego spoleczenstwa, ale tez bierze na siebie obowiazek zaspokojenia zyciowych potrzeb wszystkich.

Wyjatkiem jest grupa przeciwnikow rewolucji, ktorzy nie pracuja, odmawiaja wziecia udzialu w nowej produkcji. Ogolnie, oprocz ostatniej grupy ludzi, zaspokojenie potrzeb wszystkich w rewolucji bedzie zapewnione przez rezerwy dobr konsumpcyjch. W przypadku niewystarczania dobr, beda one rozdzielone wedlug zasady najwiekszej potrzeby; najpierw dzieciom, inwalidom i rodzinom pracujacym.

Trudniejszym pytaniem jest tworzenie podstaw konsumpcji. Bez watpienia w pierwszych dniach rewolucji gospodarstwa chlopskie nie zapewniaja produktow zywnosciowych dla calej populacji. Chlopi maja zywnosc, ktorej miasta nie maja.

Libertarianski komunizm nie ma watpliwosci, ze pomiedzy robotnikami w miescie i na wsi istnieja scisle wiezi. Sadzimy, ze rewolucja spoleczna moze byc dokonana wspolnie przez robotnikow i chlopow. Rozwiazanie problemow konsumpcji podczas rewolucji bedzie mozliwe tylko dzieki bliskiej wspolpracy tych dwoch grup spolecznych.

Dla ustanowienia tej wspolpracy miejska klasa robotnicza, dysponujaca wiekszym bogactwem, musi starac sie szybko zaopatrzyc wies w srodki i narzedzia dla odpowiedniej gospodarki. Pokaz solidarnosci ze strony robotnikow jak i potrzeby chlopow sklonia ich do tego samego, do zaopatrywania miast w ich produkty. Wspolpraca robotnikow i chlopow bedzie podstawa zapewnienia miastom potrzebnej zywnosci, a wsiom srodkow produkcji. Pozniej odpowiedzialnosc za zaopatrzone we wszystko co potrzebne w rozwijaniu gospodarki i zycia spolecznego robotnikow i chlopow, uczyni zaopatrzenie robotnikow i chlopow sprawnie dzialajacym organizmem.

Ziemia

Kwestie agrarna rozwiazac moze rewolucyjna i tworcza sila, ktora beda pracujacy chlopi, nie wykorzystujacy pracy innych. Ich zadaniem bedzie dokonanie redystrybucji ziemi na wsi w celu jej eksploatacji na zasadach komunistycznych. Jak przemysl - tak i ziemia, uprawiana przez pokolenia, jest produktem wspolnego wysilku. Nalezy rowniez do wszystkich ludzi pracujacych, ale do zadnego z osobna, ziemia nigdy wiecej nie bedzie kupowana, sprzedawana, ani zastawiana: nie bedzie sluzyla jako srodek do wyzysku cudzej pracy. Ziemia jest takze wspolnym srodkiem pracy, gdzie ludzie produkuja srodki z ktorych zyja.

Jednak jest to srodek pracy, gdzie kazdy pracownik (chlop) dzieki pewnym okolicznosciom historycznym musial pracowac sam i niezaleznie od innych producentow. Przemysl zarzadzany wspolnie jest istota i jedyna mozliwoscia naszych czasow, wiekszosc chlopow gospodaruje ziemia na swoj wlasny rachunek.
Kiedy ziemia i srodki produkcji sa kontrolowane przez chlopow, nie ma mozliwosci ich sprzedawania i zastawiania, pytanie o forme i metode eksploatacji (w komunie lub w rodzinie) nie znajdzie natychmiastowego rozwiazania, tak samo jak w sektorze przemyslowym. Obie te formy prawdopodobnie beda stosowane. Chlopi sami okresla warunki eksploatacji i uzywania ziemi. Zadna sila zewnetrzna nie moze miec wplywu na to. Poniewaz dazymy do spoleczenstwa komunistycznego, poniewaz musimy w sposob rewolucyjny robotnikow przeniesc z polozenia niewolnictwa i wyzysku w polozenie calkowitej wolnosci i rownosci, poniewaz chlopi stanowia duza czesc ludnosci (prawie 88% w Rosji w omawianym czasie - przyp. red.), i poniewaz gospodarka rolna bedzie wspomagana przez rewolucyjna klase robotnicza - naszym obowiazkiem bedzie robienie wszystkiego od zaraz, by wspolnie rozwiazywac problemy agrarne, az ostatecznie zniknie prywatna wlasnosc i prywatne zawlaszczanie wartosci dodatkowej w rolnictwie i w przemysle. Musimy od zaraz zaangazowac sie w propagande wsrod chlopow, aby uzyskac ich pomoc w rewolucji agrarnej. Zalozenia specyficzne libertarianskiego komunizmu ulatwia chlopom owo zadanie. W tym sensie, techniczny postep bedzie wielce wazny, ulatwi ewolucje w gospodarce, a takze realizacje komunizmu w miescie, w szczegolnosci w przemysle. Jesli wspoldzialajac z chlopami, indywidualnie i zbiorowo, robotnicy przemyslowi zrozumieja potrzeby wsi i jesli zaopatrza kazda wioske w przedmioty powszedniego uzytku, narzedzia i maszyny do uprawy ziemi, to dzieki temu przyblizy sie chlopow do komunizmu w gospodarce.

Obrona Rewolucji

Pytanie o obrone rewolucji jest rowniez zwiazane z problemem ''Pierwszego dnia".
Wprawdzie najbardziej powazne znaczenie dla obrony rewolucji bedzie mialo rozwiazanie problemow: produkcji, konsumpcji i ziemi. Gdy wszystkie problemy zostana rozwiazane, zadna kontr-rewolucja nie bedzie mogla jej zaszkodzic. Jednakze robotnicy beda musieli sprostac wyzwaniom, aby mogla przetrwac. Rewolucja spoleczna, ktora zagraza przywilejom i egzystencji klas niepracuajcych w spoleczenstwie, na pewno wywola desperacki opor tych klas, ktory zapewne przyjmie rodzaj gwaltownej wojny domowej. Doswiadczenia z Rosji pokazaly, ze wojna moze nie byc kwestia kilku miesiecy, ale kilku lat. Przez kilka lat beda prowadzone ofensywy przeciwko rewolucji, aby odzyskac utracone wladze i przywileje. Duza liczebnosc armii, technika wojskowa i strategia, kapital - wszystko to zostanie rzucone przeciwko zwyklym robotnikom.

Jednakze pierwszy krok zrobiony przez robotnikow na poczatku rewolucji pozbawi klase rzadzaca zdolnosci obrony na dlugi czas. W celu przetrwania rewolucji robotnicy powinni utworzyc organ obrony rewolucji, aby przeciwstawic sie ofensywie sil zbrojnych.

W pierwszym dniu rewolucji jej sily beda sie skladaly z uzbrojonych robotnikow i chlopow. Jednak w ciagu pierwszych dni wojna domowa osiagnie szczytowy punkt i dwa obozy w walce beda mialy juz stworzone regularne wojsko. W rewolucji spolecznej najbardziej krytycznym momentem nie bedzie obalenie wladzy, ale nastapi on wowczas, kiedy sily przegranego rezimu rozpoczna generalna ofensywe przeciwko robotnikom.
Sadzimy, ze robotnicy powinni utworzyc rewolucyjny kontyngent wojskowy. Fundamentalne zasady tej organizacji musza zostac ustalone wczesniej. Odrzucenie panstwa i autorytarnych metod rzadow oznacza rowniez odrzucenie panstwowej metody organizacji robotniczych sil zbrojnych, innymi slowy zaciagu do panstwowej armii. Idea fundamentalna libertarianskiego komunizmu musi byc podstawa takiej formacji. Formowanie powstanczej partyzantki robotnikow i chlopow, ktora przewodzila militarnej akcji w Rewolucji Rosyjskiej, moze byc tego przykladem.
Jednakze "sluzba ochotnicza" i akcja partyzancka nie powinny byc rozumiane tak, ze bedzie to walka robotnikow i chlopow walczacych ze wspolnym wrogiem bez skoordynowanego planu generalnego operacji i kazdy bedzie podejmujowac akcje na wlasna odpowiedzialnosc i ryzyko. Strategia i taktyka partyzantow w czasie ich pelnego rozwoju powinny byc poddane wspolnemu rewolucyjnemu dowodztwu. Jak kazda wojna - wojna domowa nie moze byc wygrana przez robotnikow, poki nie beda oni spelniac fundamentalnych warunkow powodzenia kazdej militarnej
akcji: jednosci w planach, dzialaniach i jednosci w dowodzeniu.
Najbardziej krytycznym momentem rewolucji bedzie, gdy burzuazyjna kontrofensywa przeciwko rewolucji ruszy ze zorganizowana sila.

Robotnicy w tym krytycznym punkcie musza przyswoic sobie podstawy strategii militarnej. Zarowno sily rewolucyjne, jak i kontr-rewolucyjne musza i beda opierac sie na ogolnej armii ze wspolnym dowodztwem i planem operacji.

Nastepujace zasady beda podstawa armii rewolucyjnej:
- Klasowy charakter armii
- Sluzba ochotnicza (przymus bedzie kompletnie wykluczony w obronie rewolucji)
- Wolna dyscyplina (wlasna), sluzba ochotnicza i rewolucyjna dyscyplina sa kompatybilne oraz daja rewolucyjnej armii wieksze morale niz innej armii panstwowej.
- Absolutne posluszenstwo rewolucyjnej armii, jako reprezentanta robotnikow i chlopow, w stosunku do klasy robotniczej i chlopstwa oraz organizacji ogolnokrajowej, utworzonej przez masy w celu kontrolowania obronnego sektora zycia spolecznego. Innymi slowy, organ obrony rewolucji, odpowiedzialny za walke na frontach zewnetrznych i wewnetrznych (watek przygotowan do burzuazyjnej kontr-rewolucji), bedzie pod jurysdykcja produkcyjnej organizacji robotniczej i chlopskiej, ktora bedzie przedkladala propozycje, i skad beda otrzymywane wytyczne polityczne.
- Armia nie powinna byc postrzegana jako jedna z podstawowych instytucji libertarianskiego komunizmu. Jest ona tylko koniecznym skutkiem przyjecia militarnej strategii rewolucji w celu wygrania wojny domowej. To musi przykuc nasza uwage juz od zaraz. Musimy dokladnie przestudiowac doswiadczenia, aby uniknac bledow podczas obrony rewolucji. Przegranie wojny domowej byloby zguba dla calej rewolucji spolecznej.

Sekcja Organizacyjna

Powyzej przedstawilismy ogolnie konstruktywne pozycje organizacji platform w rewolucyjnych silach anarchizmu. Owa platforma zawiera glowne punkty taktyczne i teoretyczne, sprowadzone do najmniejszego wspolnego mianownika, by zebrac wszystkich bojownikow ruchu anarchistycznego. Naszym zadaniem jest zebranie wszystkich elementow ruchu anarchistycznego w jedna calosc, aktywna i agitujaca: w Powszechny Zwiazek Anarchistyczny. Sily wszystkich anarchistow powinny byc zorientowane w kierunku utworzenia tej organizacji.
Fundamentalnymi celami Powszechnego Zwiazku Anarchistycznego powinny byc:

1. Jednosc Teoretyczna:

Teoria ma za zadanie pomoc aktywnym osobom i organizacjom w znalezieniu wlasciwej drogi do celu. Oczywiscie powinno byc to wspolne dla wszystkich osob i organizacji w Powszechnym Zwiazku. Cala aktywnosc Powszechnego Zwiazku powinna opierac sie na wspolnocie teorii.

2. Jednosc Taktyczna lub Kolektywna Metoda Akcji:

Taktyczne metody dzialania czlonkow i grupy wewnatrz Zwiazku powinny byczgodne z teoria, to jest zarowna z jej caloscia, jak i z czesciami skladowymi. Wspolna linia taktyczna w ruchu jest wazna dla istnienia organizacji i calego ruchu: To ona pozwoli nam zlikwidowac efekt kilkunastu taktyk, skoncentruje wszystkie sily ruchu, nada im wspolny kierunek - na rozwiazanie problemow.

3. Kolektywna Odpowiedzialnosc:

Praktyka odpowiedzialnosci zbiorowej powinna zostac w szeregach ruchu anarchistycznego ostro skrytykowana i odrzucona. Obszar zycia rewolucyjnego, spolecznego i politycznego, z natury nie poddaje sie kolektywizacji. Rewolucja spoleczna dzialajac na tym obszarze powinna bazowac na osobistej odpowiedzialnosci indywidualnych bojownikow. Organ wykonawczy calego ruchu anarchistycznego, Zwiazek Anarchistyczny wystapi rowniczesnie przeciwko taktyce nieodpowiedzialnego indywidualizmu, wysuwajac cel kolektywnej odpowiedzialnosci: caly Zwiazek bedzie odpowiedzialny za polityczna i rewolucyjna aktywnosc kazdego czlonka; i tylko w tym sensie kazdy czlonek bedzie odpowiedzialny za polityczna i rewolucyjna aktywnosc Zwiazku jako calosci.

4. Federalizm:

Anarchizm zawsze odmawial uznawania centralizacji organizacji, w zyciu spolecznym mas oraz w akcjach politycznych. Centralizacja systemu zmniejsza aktywnosc duchowa, inicjatywe i niezaleznosc kazdej jednostki oraz skazuje masy na przywiazanie do ''centrum".Naturalna i nieunikniona konsekwencja tego systemu jest zniewolenie i mechanizacja zycia spolecznego oraz organizacyjnego.

Anarchizm zawsze wystepowal przeciwko centralizacji i bronil federalizmu, ktory pogodzi niezaleznosc i inicjatywe jednostek oraz organizacje na rzecz wspolnych spraw. Dzieki pogodzeniu tych idei: niezaleznosci i praw kazdej jednostki z wachlarzem potrzeb spolecznych, federalizm otworzy drzwi swobodnemu manifestowaniu kazdego indywidualizmu.

Czesto jednak cele federalistow byly w szeregach anarchistow znieksztalcane: zbyt czesto byly rozumiane jako prawo do manifestowania kazdego ''ego", bez wypelnienia obowiazkow wynikajacych z przynaleznosci do organizacji. Owa falszywa interpretacja dezorganizowala nasz ruch w przeszlosci. Najwyzszy czas polozyc temu kres. Zjawisko federalizmu polega na wolnym porozumieniu jednostek o utworzeniu organizacji dla kolektywnej pracy w celu rozwiazania wspolnymi silami problemu. Jednakze takie porozumienie i Zwiazek bazowany na nim stanie bardziej realna sila, niz fikcja i iluzja, wtedy i tylko wtedy, kiedy wszyscy, ktorzy biora udzial w porozumieniu o utworzeniu Zwiazku, wytrwaja w nim do konca i beda i stosowac sie do wspolnie podejmowanych decyzji. Rewolucja jest olbrzymim przedsiewzieciem spolecznym, w ktorym nie moze byc decyzji bez wykonania. Jest to tym mniej dopuszczalne w organizacji anarchistycznej, ktora bierze na siebie zobowiazanie doprowadzic robotnikow do rewolucji spolecznej. Typ federalistyczny organizacji anarchistycznej, poniewaz odzwierciedla prawa kazdego czlonka do niezaleznosci, wolnej opinii, wolnosci indywidualnej i inicjatywy, konsekwentnie wymaga od kazdego czlonka spelnienia obowiazku wobec organizacji, zada wykonania wspolnych decyzji. W tych warunkach, polaczenia indywidualizmu z federalistycznym celem, idea Powszechnego Zwiazku Anarchistycznego, organizacji anarchistycznej funkcjonujacej poprawnie, oraz kierujacej sie okreslona teoria, rodzi problem koordynacji i zbieznosci dzialania aktywnych sil w ruchu anarchistycznym. Kazda organizacja nalezaca do Unii reprezentuje zywa komorke wspolnego organizmu.

Kazda komorka powinna miec swoj sekretariat, egzekutywe i kierownictwo teoretyczne, polityczne i techniczne pracy organizacji. Zostanie utworzony Komitet Wykonawczy Zwiazku - specjalny organ wykonawczy majacy na celu koordynacje dzialan w ramach Zwiazku nalezacych do niego organizacji. Komitet bedzie wypelniac nastepujace funkcje: wykonywanie decyzji wydanych przez Zwiazek; teoretyczna i organizacyjna orientacje aktywistow poszczegolnych organizacji skladajaca sie z orientacji na stanowisko teoretyczne i generalna taktyke Zwiazku; monitorowanie stanu ruchu; utrzymywanie roboczych i organizacyjnych wiezi pomiedzy wszystkimi organizacjami Zwiazku oraz Zwiazku z organizacjami nie nalezacymi do niego. Uprawnienia, zasady odpowiedzialnosci i praktyczne zadania dla komitetu wykonawczego beda ustalane przez kongres Zwiazku. Powszechny Zwiazek Anarchistyczny postawi sobie kokretny i jasno okreslony cel.

W imie sukcesu rewolucji spolecznej musi byc atrakcyjny i przyciagac do siebie najbardziej rewolucyjne i najbardziej krytyczne elementy sposrod robotnikow i chlopow. Powszechny Zwiazek Anarchistyczny, bedac organizacja antyautorytarna, ktora dazy do zniesienia spoleczenstwa klasowego, uwaza, ze powodzenie rewolucji spolecznej zalezy od rownosci dwoch podstawowychych klas spoleczenstwa: robotnikow i chlopow. Lezy to w interesie emancypacji obu tych klas.

Co sie tyczy zwiazkow zawodowych i organizacji rewolucyjnych drobnomieszczanstwa, Powszechny Zwiazek Anarchistyczny bedzie musial poswiecic wszystkie sily, aby stac sie wsrod nich pionierem i teoretycznym przewodnikiem. To samo odnosi sie i do wyzyskiwanych mas chlopskich. Planujac tworzenie rewolucyjnych zwiazkow zawodowych, Zwiazek musi tez tworzyc siec organizacji chlopskich dazacych do rewolucji ekonomicznej, opartych na zasadach antyautorytarnych. Bazujacy na masach ludzi pracujacych, Powszechny Zwiazek musi brac czynny udzial we wszystkich przejawach ich zycia, nieustannie tworzac im okazje do organizoiwania sie i podejmowania ofensywy. Tylko wowczas moze on osiagnac zamierzony cel: stanie sie zorganizowana sila dazaca do emancypacji, ktorej historyczna misja jest rewolucja spoleczna.

Autor: 
Machno, Mett, Arszynow, Walewskij, Linskij