Polecamy

Magazyn Iskra

Centrum Informacji Anarchistycznej

Lewica.pl

Indymedia

IBW

WRS

Mamy obecnie 280 tekstów.

Klasa robotnicza

Płaca, cena i zysk

Obywatele! Zanim przystąpię do właściwego tematu, pozwólcie mi na kilka wstępnych uwag. Na kontynencie panuje teraz istna epidemia strajków, a podwyżka płac stała się powszechnym żądaniem. Kwestia ta wypłynie na naszym kongresie. Wy, którzy stoicie na czele Międzynarodowego Stowarzyszenia, powinni byście mieć w tej ważnej sprawie ustalony pogląd. Uważam przeto za swój obowiązek — ryzykując nawet wystawienie waszej cierpliwości na ciężką próbę — gruntownie tę kwestię rozpatrzyć.

1956: Robotniczy zryw i święta pamięć

Pomnik upamiętniający Poznański Czerwiec, postawiony w 1981 roku, jest obeliskiem gdzie dzisiejsza władza utrwala swoją wersję historii, dodając kolejne daty i postulaty. W 50 rocznicę wydarzeń (2006 r.) dopisano do hasła „Za wolność, prawo i chleb” słowa „O Boga”; wcześniej (w 1991 r.) rok wprowadzenia stanu wojennego. Monument ma być przede wszystkim świadectwem zrywów przeciwko władzy komunistycznej, a nie wystąpień w obronie praw pracowniczych, socjalnych i przeciw niesprawiedliwej władzy w ogóle.

Historia wybiórcza

Strajk generalny w Wielkiej Brytanii w 1926 r.

Pierwszy i jedyny jak dotąd strajk generalny w Wielkiej Brytanii rozpoczął się 3 maja 1926 roku i trwał przez dziesięć dni. Było to wydarzenie bezprecedensowe i na tak wielką skalę, że zaskoczyło wszystkich – od rządu, pracodawców a także samych robotników – zarówno tych, którzy wzięli udział w strajku, jak tych którzy od niego się dystansowali. Strajk został zwołany przez Kongres Związków Zawodowych (Trades Union Congress – TUC) w ramach wsparcia solidarnościowego dla strajkujących górników, głównie w północnej Anglii, Szkocji i Walii. Górnicy strajkowali przeciwko drastycznym obniżkom płac przy jednoczesnym zwiększeniu czasu pracy, a ich walka z ubóstwem trwała od zakończenia pierwszej wojny światowej.

Zginął za socjalizm [Pamięci Stefana Okrzei]

21 lipca przypada 100 rocznica śmierci jednego z bohaterów polskiego ruchu rewolucyjnego, Stefana Okrzei. Postaci niewygodnej dla współczesnych dyżurnych historyków oraz prawicy i dlatego w dużym stopniu zapomnianej.

Rok 1905 był przełomowy dla polskiego ruchu robotniczego. Na terenach znajdujących się wówczas pod zaborem rosyjskim szerokim echem odbiły się wydarzenia tak zwanej "Krwawej niedzieli" w Petersburgu. 22 stycznia rosyjscy robotnicy chcieli złożyć carowi Mikołajowi II petycję, domagając się poprawy warunków pracy i ludzkiego traktowania. Pomimo pokojowego charakteru demonstracji wojsko otworzyło ogień do tłumów, w wyniku czego zginęło kilka tysięcy osób.

Masakra na Placu Teatralnym

100 lat temu, 1 listopada 1905 roku doszło w Warszawie do jednej z najkrwawszych demonstracji w historii Polski. W wyniku ataku rosyjskiej kawalerii zginęło około 40, a rannych zostało około 200 osób. Rzeź miała miejsce na placu Teatralnym.

Łódzki Anarchizm 1905-1908

Łódź początku XX wieku była niezwykle prężnie rozwijającym się ośrodkiem przemysłu włókienniczego. Jej dogodne położenie oraz rozwijająca się infrastruktura przemysłowa powodowała gwałtowny napływ ludności szukającej pracy. Jednocześnie bardzo niskie zarobki i brak zabezpieczeń socjalnych powodowały liczne protesty społeczeństwa, aż po rok 1906, w którym to wybuchł strajk generalny, i „lokaut łódzki”.1

Regulamin Organizacji Bojowej PPS

Wobec możliwie masowych rewolucyjnych wystąpień w kraju i w Rosji zjazd poleca CKR zorganizowanie spiskowej organizacji, która by stanowiła nasze pierwsze szeregi w momencie rewolucji. Do tego zaś czasu CKR kieruje, zgodnie z instrukcją, masowymi wystąpieniami ulicznymi (manifestacjami, zgromadzeniami mas itp.), jeżeli chodzi o cały kraj, i inicjatywą komitetów okręgowych w sprawach lokalnych. Na czele organizacji spiskowo-bojowej stoi wydział. Zadaniem wydziału jest również zaopatrywanie części tej organizacji w broń. Wydziałowi jest powierzona organizacja wykonawczo-terrorystyczna.

§ 1. Celem OB jest:
a) wykonywanie aktów rewolucyjnych różnego rodzaju, których wymaga taktyka rewolucyjna PPS,
b) kierowanie przygotowaniami technicznymi do przyszłej walki zbrojnej.

Okupacje fabryk we Włoszech w latach 1920-1921

We wrześniu 1920 roku, doszło do powszechnej okupacji włoskich fabryk przez zatrudnionych tam pracowników, działo się tak głównie w przemyśle samochodowym i ciężkim ale przyłączyły się także przędzalnie bawełny, firmy odzieżowe, kopalnie węgla kamiennego, fabryki opon, browary, gorzelnie pracownicy portów i marynarze. Ale to nie był zwykły strajk, ponieważ pracownicy kontynuowali produkcję w ramach swoich własnych lokalnych organizacji. Również kolejarze rzucili wyzwanie zarządowi swojej firmy, decydując się na przetaczanie składów towarowych pomiędzy strajkującymi fabrykami, co zapewniało utrzymanie ciągłości produkcji. W tej akcji uczestniczyło około 600 tysięcy pracowników. Cały ten wielki ruch wyrósł z konwencjonalnej związkowej walki o poziom zarobków.

Tragizm historii czyli 1 maja w retrospektywie

Jasio przez okienko
sztandary zobaczył.
- Czemu ich tak dużo?
- Bo dziś święto pracy!

Tego wierszyka uczyły się dawniej dzieci wszystkich polskich przedszkoli. Żyjący w dzisiejszych czasach Jasio miałby wielkie szczęście gdyby udało mu się przez swe okienko dostrzec podobny widok. Powodów takiego stanu rzeczy jest wiele.