Polecamy

Magazyn Iskra

Centrum Informacji Anarchistycznej

Lewica.pl

Indymedia

IBW

WRS

Mamy obecnie 280 tekstów.

Dyskryminacja

Odmawiając czekania: anarchizm i teoria przecięć

Anarchizm może nauczyć się wiele od ruchu feministycznego. W niektórych przypadkach to już się stało. Anarchofeminizm rozwinął analizę patriarchatu, która odnosi się do państwowości. Nauczyliśmy się, że żaden projekt rewolucyjny nie może być skończony, gdy mężczyźni systematycznie dominują i wyzyskują kobiety; wówczas socjalizm to cel pusty, nawet gdy jest „bezpaństwowy”.

Anarchia i kobiety w ujęciu myśli społecznej Emmy Goldman

Myśl społeczna Emma Goldman stanowi egzemplifikację faktu, iż anarchizm jako doktryna i część myśli socjalistycznej, a także ruch społeczny, zawsze interesował się i podejmował się rozwiązania tzw. „kwestii kobiet”. Bez wątpienia, również sama Emma Goldman, pozostaje jedną z najbardziej fascynujących postaci przełomu XIX oraz XX wieku, której poglądy wyprzedziły swą epokę, do tego stopnia, iż (co trafnie spostrzegł Peter Marshall) poglądy anarchistki były zbyt dalekosiężne, zbyt otwarte i postępowe ażeby mogły zostać przyjęte przez inny ruch aniżeli ruch anarchistyczny na początku XX wieku[1].

Niemniej w latach 60-tych oraz 70-tych XX wieku nastąpiło jej ponowne „odkrycie” przez ruch feministyczny, co tylko potwierdza uniwersalizm, wagę oraz doniosłość jej spostrzeżeń oraz analizy.

Teoria rasizmu kulturowego

I. Teoria i praktyka

Niewielu jest dziś naukowców, którzy sami siebie określiliby jako rasistów. Z drugiej strony nazwanie kogoś rasistą uważane jest za ciężką obelgę. Bez względu jednak na to, rasizm w świecie akademickim jest dzisiaj tak samo powszechny, i niebezpieczny, jak kilka pokoleń temu. A zatem, z jednej strony istnieje tak wiele przejawów rasizmu, a z drugiej - tak niewielu rasistów. Jak wyjaśnić ten paradoks?

Władza nad kobietami

Aborcja w Polsce jest kosztownym i ciężko osiągalnym dobrem. Dostęp do niej jest bardzo ograniczony i poddany surowym barierom prawnym. Nawet w tych nielicznych sytuacjach, gdy jest ona dopuszczalna, lekarze często odmawiają wykonania zabiegu.

Eksperci i fasolki, czyli dyskursy o ciąży

Kobieta w ciąży nie może przejść niezauważona, znajduje się bowiem w centrum społecznej uwagi. Wszyscy chętnie za nią decydują, dysponują jej brzuchem. Każdy autorytet narzuca jej wytyczne postępowania, przy czym rzadko kiedy pyta o zdanie samą zainteresowaną.

Anarchizm, feminizm i transformacja tego, co prywatne

Przed omówieniem zagadnień i problemów przeznaczonych na to spotkanie, chciałbym nakreślić perspektywę, w ramach której zostaną one ujęte. Chodzi więc o perspektywę anarchistyczną, antyautorytarną. Oznacza to, iż zajmiemy się przede wszystkim politycznym podejściem do konkretnych zagadnień prywatnych i społecznych, problemów, które wymagają politycznego określenia, nawet jeżeli są bardzo osobiste, jak na przykład orientacja czy tożsamość seksualna lub zazdrość. Chciałbym zapobiec temu, by tego typu zagadnienia były rozpatrywane tylko jako ściśle prywatne lub zgoła w sposób terapeutyczny, bez brania pod uwagę czynników ekonomicznych, społecznych i politycznych wywierających przecież na nie istotny wpływ.

Namiętni kochankowie kultury samego siebie.

Anarchofeminizm - tożsamość podmiotu działania

Anarchofeminizm jako nurt współczesnego polskiego ruchu anarchistycznego.

Aborcja to nie skandal

Przeczytałam dziś wywiad ze znanym piosenkarzem, który stwierdził, że koszulka z napisem „miałam aborcję” jest tylko po to, żeby szokować. Ten pan najwyraźniej myśli, że aborcja to coś, z czym nigdy się nie zetknął ani nie zetknie i że jego to nie dotyczy. Dlatego spokojnie może stwierdzić, że jest szokujące. Może akurat jego żona nie musiała nigdy tego robić, może żadna z bliskich mu kobiet mu tego nigdy nie mówiła, ale jest małe prawdopodobieństwo, że nikt z jego rodziny i koleżanek nie usunął ciąży. Bo robi to masa kobiet. Może była wśród nich jego matka, babcia, siostra albo przyjaciółka. Może nawet z nim była w ciąży, tylko mu nie powiedziała.

Prawdziwe piękno, czyli gra pozorów

"Prawdziwe piękno" – Manifest

Kanony kobiecego piękna zbyt długo kształtowane były przez wizerunek wychudzonych modelek. Kobiety na całym świecie jasno dają do zrozumienia, że czas to zmienic. A my je w tym popieramy. Odbieramy od nich sygnały nie tylko zakłopotania czy braku tolerancji, ale również te, które świadczą o potrzebie i pragnieniu znacżacych zmian w tym kierunku.

Jesteśmy przekonane, że prawdziwe piękno nie zależy od kształtu, rozmiaru, koloru ani wieku. Uważamy również, że nadszedł czas, by pokazać światu, jakie jesteśmy wyjątkowe. Nikt nie lubi być traktowany stereotypowo. Wierzymy, że każda z nas jest niepowtarzalna.

Chcemy prawdziwie żyć, współtworzyć historię, zaznaczając w niej własny ślad.

Głęboko z gardła

Odkrywanie nieświadomości, jako grubych drzwi z tyłu głowy, za którymi pracuje jakaś ciemna, toporna maszyneria. Maszyneria, sterownia blokująca włazy i zasuwy. Samosterująca. Koniec. To był przebłysk, też zamazany i z trudem dobyty. Nawet istnienie blokad i włazów jest ukryte. Maszyneria udaje, że jej nie ma. Podobnie ta kapitalistyczna.