Polecamy

Magazyn Iskra

Centrum Informacji Anarchistycznej

Lewica.pl

Indymedia

IBW

WRS

Mamy obecnie 280 tekstów.

Krótka historia Rote Armee Fraktion

Rote Armee Fraktion (Frakcja Armii Czerwonej) była skrajnie lewicową organizacją terrorystyczną działającą w dawnym RFN głównie w latach 70-tych, 80-tych aż do oficjalnego rozwiązania w 1998 roku. Powstała po tym, jak studenckie ruchy roku 1968 straciły pierwotny rozpęd i przyniosły częściowe rozczarowanie. Radykalne grupy młodych lewicowców uznały, że jedyną drogą osiągnięcia celów i zmiany kapitalistycznego państwa jest walka zbrojna. Symbolicznymi momentami stały się zastrzelenie 2-go czerwca 1967 studenta romanistyki Otto Ohnesorga podczas demonstracji przeciwko szachowi Persji (Iranu) oraz postrzelenie 11. kwietnia 1968 przywódcy ruchu studenckiego Rudiego Dutschke przez Josefa Bachmanna. Dutschke zmarł kilka lat później w skutek powikłań po tym ataku.

2 kwietnia tego samego roku przyszli założyciele RAF Andreas Baader, Gudrun Ensslin, Proll, Söhnlein dokonują pierwszej akcji – podłożenie ognia w domu towarowym we Frankfurcie. Podpalaczy skazano na 3 lata więzienia, ale wyszli już po 12 miesiącach. Za początek RAF uznaje się uwolnienie 14.05.1970, po ponownym aresztowaniu, Andreasa Baadera przez Ingrid Schubert, Irene Goergens, Gudrun Ensslin. Akcję współorganizowała lewicowa publicystka Ulrike Meinhoff, która dołączyła do grupy. Wszyscy uciekli następnie do Jordanii, gdzie przeszli szkolenie wojskowe przez palestyńską organizację wyzwoleńczą Al-Fatah. Powstanie i cele Rote Armee Fraktion opisała Meinhoff 5 lat później:

Utworzenie w 1970 roku RAF miało spontaniczny charakter. Towarzysze, którzy do niej dołączyli nie widzieli innej możliwości realizacji ich obowiązków wobec rewolucji. Czując wstręt do warunków reprodukcji oferowanych im przez system, do całkowitego podporządkowania się rynkowi i do absolutnego zakłamania we wszystkich obszarach nadbudowy, głęboko zniechęceni akcjami ruchu studenckiego i opozycji pozaparlamentarnej uważali za konieczne propagowanie idei walki zbrojnej. Nie dlatego, żeby byli tak ślepi i wierzyli, że mogliby tę inicjatywę podtrzymać aż do zwycięstwa w Niemczech, i nie dlatego, że sobie uroili że nie mogą być zastrzeleni albo zaaresztowani. Nie dlatego również, że tak źle ocenili sytuację i wierzyli, że uda im się takim sygnałem poderwać masy. Chodziło o to, aby uratować dla historii osiągnięcia ruchu 1967/68, chodziło o to, aby nie pozwolić na przerwanie walki.

Andreas Baader, Ulrike Meinhoff, Gudrun Enslin, Holger Meins i in. stworzyli tzw. pierwszą generację RAF. W latach 1970-72 dokonali licznych ataków bombowych i napadów na banki. W czerwcu 1972 Baader, Ensslin, Meins, Meinhof zostają ujęci przez policję. Ich postacie stały się później „ikonami RAF”. W więzieniu przeprowadzili kilka strajków głodowych przeciwko warunkom w jakich byli przetrzymywani – izolatki, ciągle zapalone światło. 9. listopada 1974 w skutek kolejnego strajku głodowego zmarł Holger Meins, co było wstrząsem dla opinii publicznej. Ulrike Meihoff powiesiła się (?!) w celi 9. maja 1974, Baader, Ensslin i Raspe zostali odnalezieni martwi w celach 18. października następnego roku. Podejrzenia, że nie były to samobójstwa nie zostały nigdy całkowicie rozwiane. W tym samym czasie RAF przeprowadzała kolejne akcje terrorystyczne m.in. zajęcie niemieckiej ambasady w Sztokholmie (25.04.1975), uprowadzenia i morderstwa ważnych postaci ze świata polityki i biznesu. W latach 80-tych mówi się o tzw. trzeciej generacji RAF, jednak nie wszyscy są zgodni co do jej istnienia. Oficjalne rozwiązanie organizacji nastąpiło dopiero 20. kwietnia 1998 roku.

Autor: 
Lorkowska Agata